Wietske en Tine Go Canada and USA 2018
Take a look on the bright side!

Dagboek

 

Wat is onze route dit jaar?

 

  • Route 2018 deel 1
    Route 2018 deel 1
  • Route 2018 deel 2
    Route 2018 deel 2

 Routeplanning 25 juli t/m 17  augustus:

25 juli  

Amsterdam

12: 25 uur KL 677

Calgary 13: 20 uur

Homewood & Suites Calgary

26 juli

Calgary

142 km

Banff

Best Western Plus siding 29

27 juli

Banff

Lake Louise 58 km

Banff

Best Western plus siding 29

28 juli

Banff

410 km

St Mary

St. Mary Village West motel

29 juli

St. Mary

Going-to-the-Sun

White Fish MT

Hampton inn 120 km

30 juli

White Fish

490 km

Bozeman MT

Hampton inn

31 juli

Bozeman

Cody Rodeo 372 km

Cody

Bill Cody Ranch

1 augustus

Bill Cody Ranch


Paardrijden bbq-en

Bill Cody Ranch

2 augustus

Bill Cody Ranch

Grand Teton 243 km

Jackson

Homewood & Suites Jackson

3 augustus

Grand Teton

Jenny Lake

Jackson

Homewood & Suites Jackson

4 augustus

Grand Teton

Yellowstone

156 km

Old Faithfull Inn

5 augustus

Yellowstone



Old Faithfull Inn

6 augustus

West Yellowstone


Yellowstone

Holliday inn West Yellowstone

7 augustus

West Yellowstone


Yellowstone

Holliday Inn West Yellowstone

8 augustus

West Yellowstone

720 km

Spokane Valley

Hampton Inn

9 augustus

Spokane Valley

304 km

Leavenworth

Hampton Inn

10 augustus

Leavenworth



Hampton Inn

11 augustus

Leavenworth


Seattle

Hampton Inn Everett

12 augustus

Everett/Seattle

Port Angeles

Victoria (BC)

Doubletree Victoria

13 augustus





14 augustus





15 augustus





16 augustus





17 augustus





 





Dag 1: Here we go

Goed en dan is het dus zomaar weer woensdagochtend kwart over vier in de ochtend. De laatste dingetjes thuis doen. De banden om de koffers. Beau nog even uitlaten en bijna kwart voor zes zijn we ready to go.        We hebben een voorspoedige rit en zijn rond kwart voor 8 ( de planning was rond kwart over 8) in Roelofarendsveen waar we de auto achterlaten. Heel goed geregeld. Er zouden twee klanten komen rond dit tijdstip en de man bij de balie schatte al in dat wij de De Vriesjes moesten zijn uit Friesland. Klopt. Ik zou mijn Zonnebril achterlaten in de auto en mijn sjaal meenemen. Het gebeurt natuurlijk andersom. Nou ja dan maar geen sjaal. We gaan met een busje naar Schiphol en een kwartiertje later staan we bij de vertrekhal met al onze koffers. Oh nee toch niet....er mist eentje.    

    Als ik me er ook niet mee bemoei........ ik mocht niet tillen van de stoere chauffeur en dus is er eentje achtergebleven bij de garage. Hij belt snel. Turquoise ja hoor ik hem zeggen. Hij belooft me dat de koffer er binnen een kwartier zal zijn. Nou inderdaad na 12 minuten wordt de koffer keurig afgeleverd. Gelukkig ook weer klaar. Inchecken gaat snel en de douane ook. Vorige keer moest er nog van alles uit mijn handbagage bekeken worden. Nu kijken ze alleen naar een klein beursje met quarters en het cd mapje?    

    Na een flinke wandeling ( voor mams) komen we bij de lounge. Voor haar dus te ver zonder assistentie, maar dat was er niet, gaven ze aan. De dames van de KLM lounge dienen direct een klacht in. Dit was niet de bedoeling en ik had het vooraf goed aangegeven. Ach opgelost en straks is het wel geregeld. We kunnen even tot rust komen en kunnen even wat ontbijt nuttigen.    

    Eenmaal in het vliegtuig gaan we vrij snel overstag. We hebben nog wat slaap in te halen. Vlotte vlucht, weinig gedoe en aardig personeel en we landen op tijd. Zelfs iets voor op schema. Eigenlijk verloopt alles heel soepel en kunnen we ons melden bij autoverhuur Alamo.    
    Ook daar gaat het snel en kunnen we daadwerkelijk ons melden in de garage voor onze rental.    
    Vriendelijke meisjes, maar er is niet veel keuze en je kunt eigenlijk ook niet zelf kiezen.    

    De keuze voor ons bestond uit een Kia, Ford Escape of een Hyundai Tucson. Na even passen en meten kunnen we eigenlijk in niet 1 van de drie alle koffers in de achterbak kwijt. Ik ga terug naar Lesley. Die is top en “ Made our day” want ze regelt na enig aandringen ( ik huur al 12 jaar bij jullie, ah toe....) een Hyundai Santa Fe met 4700 km op de teller waar gelukkig alle koffers ruimschoots in kunnen. Yes.. en na drie kwartier zijn we “ on the road again”.     
Homewood en suites is op drie kilometer afstand, dat is wel erg tof. We checken in en frissen ons even op. Op naar Crossiron Mills mall. Daar shoppen we wat en gaan we eten bij Milestones. De vakantie is nu echt begonnen. We vallen ook als een blok in slaap. Op naar Banff morgen. See you......

Dag 2 en 3: Zoektocht naar de schoenlepel en Canadian Rockies


Dan denk je dus dat je alles mee hebt, maar mooi niet dus. Mams is haar lange schoenlepel vergeten. Nu zijn we natuurlijk gisteren gaan shoppen in CrossIron Mills Mall, maar toen wisten we dit nog niet. Ik stel voor om even terug te gaan naar die mall om bij een paar schoenwinkels te kijken of we er eentje kunnen kopen.    
    We pakken alles in en zijn om 10 uur al op pad. Onze auto heeft een snufje dat de kofferbak zichzelf open en dicht doet. Wat een luxe hahaha. Deze gadget moet ik even naar mijn coachklas sturen.     

    De eerste winkel die ik binnenstap is DSW (designer Shoe warehouse). Het is nog niet druk. Tja hoe heet een schoenlepel in het Engels. Ik kan me niet voorstellen dat het een shoespoon is.. Ik probeer het maar te omschrijven. Quinn lijkt me te snappen en tovert er eentje te voorschijn. For free zegt ze. Nou dat hoeft toch niet, ik wil wel betalen, maar ze staat er op dat ik em zo meeneem. Wat een succes. De eerste winkel en gratis wat wil je nog meer. Koffie dus..... oja. We bestellen een Caramel latte bij Tim Hortons. Ik ben alleen zo gewend aan die van de Starbucks dat ik niet zo enthousiast ben, maar het is goed te doen. Ik maak gelijk nog even van de gelegenheid gebruik om naar de Bath and Body works te gaan en Gap.    

    Op weg naar Banff dan. Wat een mooie route. We checken in bij het Best western. Een extreem krappe parkeergarage en we kunnen net op de invalideparkeerplek staan. Er moeten ook nog gasten met een luggagecart langs. Als dat maar goed gaat. Enfin we besluiten eenmaal op de kamer even uit te rusten en vallen alweer in slaap. We zoeken een Zwitsers/ Italiaans restaurant op, want Banff doet mams denken aan Zwitserland. We gaan dus ook voor de Wiener schnitzel en als dessert delen we de chocolade fondue. Goddelijk, zo lekker.    

    Terug in het hotel kunnen we net de seizoensfinale van Nashville kijken met onze Ilse de Lange. Daarna gauw slapen, dat duurt dus niet lang en we vallen als een blok in slaap.     

    Na een goede nachtrust gaan we rond kwart over 8 ontbijten. Ik had al eens iets gelezen over de te kleine ontbijtruimte, maar wellicht valt het mee. Nou niet dus. Mams vond het verrassend en dat vond een andere Nederlandse meneer nog een aardig woord voor echt veel te klein en niet te doen. We hebben het dus ook snel gehad. Ik neem een yoghurtje mee voor mijn medicijnen en eet dat in  kamer wel op. Mams neemt wat melk mee. Pfff echt afzien. We reizen daarna af naar Lake Louise. Op herhaling van 10 jaar geleden. Hartstikke druk en we kunnen al niet meer naar Morraine lake. Vol! Dan door naar lake Louise. Ook druk maar met de invalidekaart en na aanschaf van een parkpas voor twee dagen kunnen we mooi dichtbij staan. We kletsen wat en en poseren en daarna gaan we na een paar uur het terras op.    

    Heerlijk, alles was lekker en onderhand zijn we ook nog getuige van een trouwerij. Wat een feestje hier. Na een hele poos houden we het voor gezien. Misschien kunnen we nu wel bij lake Morraine terecht. Niet dus, nog steeds vol. We kiezen voor de alternatieve route terug. The Bow Valley Parkway. Prachtig. Bij Johnston canyon gaan we er nog even uit en hike ik naar de lower falls. Daarna nog de upper Falls, maar dat gaat me wat te gek.    
    Met Mooie foto’s em een leuke hike rijden we terug naar Banff. Nog even naar de supermarkt. Wat een drukte.    

    Alweer een dag om maar wat prachtig. Graadje of 22 en een zonnetje. Morgen rijden we naar Glacier en we gaan kijken of we weer dit weer krijgen. Dan tekenen we ervoor.    

    Tot de volgende keer maar weer 😎 greetz vanuit zonnig Banff. 

Dag 4:  Een reis/rijdag op weg naar Glacier, 

We laten de Candian Rockies achter ons. Wat volgt is best een lange rit met een vlak en kaal landschap. Als we wederom Calgary passeren, staan we even in de file. Na een half uurtje rijden we weer en na een paar tussenstops zijn we bij de grensovergang in Babb.     
    We treffen een aardige man die onze paspoorten bekijkt en enthousiast vertelt dat hij een paar jaar geleden de Nijmeegse vierdaagse heeft gelopen. We moeten naar binnen voor vingerafdrukken etc. Daar hebben we een hele vriendelijke mevrouw die vertelt dat ze in Ost-Friesland (willemshaven) heeft gewoond. Ze gaat even verder in het Duits met mams. Na 10 minuten is dat klaar en kunnen we on the road again.     

    Aangekomen in St. mary checken we in en we eten in de gezellige lodge. Alweer een dag voorbij. We hebben een grappige kamer. We kijken een film en pakken vast wat spullen klaar voor ons bezoek aan Glacier.    

    A demain.

 

Dag 5/6: Glacier

Machtige natuur in Glacier,    
    Naast de lodge in St. Mary is de ingang al naar Glacier National park. Gelukkig hebben we al een nationale parkpas dus zijn we er vlot doorheen. Een stel Fransen met een dakkoffers denken dat ze sneller gaan als ze een andere rij kiezen. Ze missen compleet de balk die de doorrijhoogte aangeeft of ze vergaten dat ze een dakkoffers hadden. In ieder geval raken vol die balk. Oeps.... haastige spoed is hier van toepassing.

    Na een bezoek aan het visitorscenter gaan we op weg naar de Logan Pass. We worden vooraf gewaarschuwd dat het er erg druk is en dat we misschien geen parkeerplek kunnen krijgen. De mevrouw in het visitorscenter weet natuurlijk niet dat we een invalidekaart hebben en dan is een plekje vinden vaak iets makkelijker.    

    Onderweg stoppen we bij Goose Island. Dat levert een mooie panoramafoto op. Oh wacht er staat ook een Japannertje nog op. Pfff die photobomben graag.....    

    We komen aan bij de Logan Pass. Het is er inderdaad druk, maar een plekje is snel gevonden. Ik vul snel mijn rugtasje met de nodige proviand en cameraspullen. Mams begint lekker aan haar boek.

    Jeetje het kost me ruim een uur om met 15% stijging die berg op te komen. Vorige keer was dat ook al zo, maar goed. Gelukkig troost me de gedachte dat er meer mensen hijgend en puffend die berg op klimmen. Onderhand neem ik mooie foto’s en het geeft me even de tijd om op adem te komen hahaha. De app op mijn telefoon geeft aan dat ik 21 verdiepingen heb opgelopen. Dat valt me eerlijk gezegd nog tegen.

    De inspanning wordt beloond met prachtig uitzicht op Hidden Lake. Natuurlijk moet er even geposeerd worden. Ik eet even wat nootjes en drink een pakje drinken op. Mijn flesje water is ook nog niet leeg. Als ik de terugweg ga aanvaarden liggen er een paar Mountain goats in de sneeuw. Prachtig. Ik kan ze mooi op de foto zetten. Even de lens wisselen. Ik heb al veel meer beestjes op de foto gezet.    

    In 40 minuten ben ik beneden. Mams is inmiddels boven haar boek in slaap gevallen. Dat wil ook wel met het zonnetje. Het is hier niet te heet. Graadje of 22 en op de berg nog wat lager maar ik hoefde niet eens mijn trui aan..    

    We eten onze lunch hier op en gaan dan de going-to-the-sun route verder rijden. We stoppen nog bij een aantal viewpoints en rijden dan door naar Whitefish. Onze eindbestemming van vandaag. Hier zijn we eerder geweest en we proberen te dineren bij het Boathouse waar we vorige keer ook zijn geweest.    

    Na een telefoontje lukt dit wel om half 8. Eerst probeerde ik het via opentable maar dan was er pas 20.45 uur plek.    

    We eten er weer heerlijk. Mams gaat voor de heilbot en ik voor hert. Dat is wat ze aanraden dus laat ik eens wat anders proberen. Als toetje ga ik voor de chocolade en mams voor de mudpie. Dat mag ze nooit weer doen. We voelen ons daarna net dat jongetje uit Mathilda de film 🤣.    

De volgende dag wordt een reis naar Bozeman. We gaan eerst nog even naar de Safeway voor water en koffie bij de Starbucks. Het is wel afwisselend landschap, maar de weg is lang. We maken even een pitstop op twee uur van Bozeman voor een smoothie en een sanitaire stop. We komen kwart over zes aan. Eigenlijk hebben we geen zin om uitgebreid te eten. We snaaien wel wat. We hebben immers lekker brood, applesnackpacks ( partjes appel met of yoghurt of caramelsaus) en onze blokjes kaas. Ik ga nog even naar het bubbelbad waar ik aan de praat raak met een moeder en zoon die weer footballtoernooien bezoekt om een scolarship op 1 van de twee universiteiten te krijgen.    

    Daarna een wasje draaien. Ook weer kletsen met mensen. Hartstikke interessant. Ze komen uit allerlei windstreken. Van Florida tot San Fransisco. Morgen op weg naar de Bill Cody Ranch in Yellowstone. Zin in.    

    Wat opvalt is dat er door heel het land deathly summerweather is. Of veel te heet of overstromingen in het Oosten. zelfs in Hersey bij de chocoladefabriek/ park waar we een paar jaar geleden zijn geweest. Of bosbranden..... heel veel. Yosemite is ook weer ontruimd.    

    Wel nu we kloppen het maar af en gaan weer voor een leuke dag.    

    Greetz van ons

Dag 7 en 8:The Bill Cody Ranch and a night at the rodeo    

Van Bozeman naar Cody valt reuze mee qua afstand. We vertrekken mooi op tijd. Shit alle bagagekarretjes zijn weer weg. Dus dat wordt zelf sleuren met koffers. Bij het ontbijt was het zo rustig..... maar goed na de tweede keer is er een onderhoudsman die er ons eentje komt brengen. Hoe aardig ook. Hij herstelt in de omliggende kamers een bankje of voorziet ze van een nieuw kussen. Dat scheelt me een paar keer lopen. We tanken nog een keer en gaan dan en route.

    Wat me verbaast is dat onze TomTom het heel goed doet, maar ons soms ook een verbindingsteken laat rijden tussen twee Highways waar je bang van wordt. Het is een stukje van 5 kilometer maar we worden compleet door elkaar gehusseld zo’n slecht wegdek. Gelukkig zijn we niet de enigen want anders vraag je toch af wats gebeurd?    

    In Bridger kopen we aan de kant van de weg een kilo kersen...... zo lekker. Jammie lekker voor onderweg. Rond half 3 rijden we door Cody heen. “The rodeo capital of the world”. We moeten dan nog ietsje verder richting the ranch waar we verblijven.     

    Aangenaam verrast checken we in. Het leek allemaal overal wat kaal maar deze ranch ligt half in het bos. Ik had natuurlijk wel wat gelezen en gezien, maar het ziet er echt leuk uit. Ik had een kamer uitgezocht waar mams geen last had van een trapje en dat klopt. Heel fijn.    

    We brengen de spullen naar de kamer. Geheel in Western style. Daarna rijden we terug naar Cody. We gaan eten bij the Cattle Company. Deze is naast het rodeoterrein. Buffetvorm en een show. Heel aardige en grappige bediening. Wat blijkt....... zij zijn later ook de mannen die de show doen. Erg leuk en entertaining. Het enige dat minder is, is het houten bankje. Op de 1 of andere manier heb ik er niet helemaal lekker op gezeten, want ik heb me toch een partij last van mijn rug. Als ik maar op het paard kan komen morgen.    

    Na een heerlijk muzikaal optreden verplaatsen we ons naar de rodeo. We hebben al kaartjes dus kunnen zo doorlopen. Speciaal zijn, vind ik, de rodeoclowns. Vaak zijn het ook bullriders geweest of waren ze soms net niet hard genoeg voor de sport. Ze kunnen in ieder geval mensen geweldig vermaken en zijn afleiding voor de bulls en Broncs. Niet zonder gevaar want ze worden ook wel eens aangevallen of geraakt. Maar met begeleiding van goede grapjes en nog betere muziek is het een fantastische avond.    

    We kijken eerst naar de juniors in bullriding en Broncs. Daarna nog wat barrelracing door de dames en later de meisjes. Kalfje vangen en als laatste de stoere mannen van het bullriding.    

    Het is beter weer dan de vorige keer. We waaiden toen bijna  van de tribune af. Nu was het lekker maar rond half 10 wel heul donker. Na afloop wil mams nog even naar het toilet. Ik maak van de gelegenheid gebruik om met de drie! Rodeoclowns op de foto te gaan en de poster met handtekeningen in ontvangst te nemen. Zo blij als een kind 🤗🤗🤗🤗. We rijden terug naar de ranch en moeten ons aan de nightspeed houden. Dat mag ook wel want het is aardedonker. We missen daardoor de afslag van de ranch. Nou ja maar draaien dan. Bijna stapvoets terug en ja hoor gevonden. We rollen om in bed en het is inmiddels ook bijna middernacht. Het is wel koud dus maar gauw onder de dekens.    

    Verstoken van tv, WiFi etc gaat toch kwart over 7 de telefoonwekker. Pffff vroeg hoor, maar ja we hebben hier eten wat de pot schaft tussen 7 en half 9. Hmm vakantie toch?    
    Ach het eten is prima en vlakbij de receptie is er even contact via app met het thuisfront. Ook daar gaat het gelukkig prima. We hebben daarna de ochtend voor onszelf. Om 12.00 uur hoef ik pas bij de paarden te zijn. Mams gaat lezen in de lekkere stoel voor de cabin.    

    Ik meld me op tijd bij de stallen en maak kennis met onze begeleidster Ina. Oorspronkelijk Russische maar toen ze 1 jaar oud was samen met haar zusje geadopteerd door Amerikanen, omdat haar ouders geen geld hadden voor vier kinderen.    
    Ze heeft ook niets met Rusland en ziet haar adoptieouders ook echt als haar ouders. Ze is hier dit seizoen en daarna is ze een maand thuis in Connecticut. Daarna gaat ze drie maanden naar Nieuw Zeeland en komt dan terug om als ski-instructrice aan de slag te gaan in Boulder Colorado. Ondernemende jonge dame.     

    Ze kiest voor mij Spur uit. Best een leuk paard. Er was ook een minder knappe maar die was voor de man in het gezelschap. Samen met een gezin uit Colorado hebben we de tocht gepland. Het is eenrichtingsverkeer van ruim twee uur. Ik ben de laatste in rij zodat Loretta een meisje van net 7 jaar vlak achter Ina aan kan. Ik verbaas me iedere keer over de paarden die over al die rocks moeten knuppelen. Daar zijn de tere beentjes van onze sportpaarden ook niet geschikt voor.    
    Na een uur is er wel een issue. We horen in de bosjes op een meter of 15 wat geritsel. We moeten klappen en schreeuwen. Yep een beer in de bosjes, maar hij lijkt niet weg te gaan. Dus vraagt Ina of we akkoord gaan met omkeren en een alternatieve route te doen. Ze wil geen onnodig risico lopen. Zowel Ina als paps hebben de beer gezien. Ik heb em alleen gehoord. Maar ook dat was wel genoeg. Aan het einde van onze trip begint het zowaar te onweren. Wat spannend allemaal, maar wel erg leuk. Het rijden hier blijft bijzonder.    

    In de avond is er op woensdag en zondag BBQ. Het is woensdag dus BBQ. Eenvoudig maar erg lekker.  Morgen vertrekken we richting Grand Teton. Terwijl ik dit berichtje schrijf is ongeveer drie keer de stroom uitgevallen bij de ranch. Dat terwijl er dus geen tv’s en computers op het net zitten hahaha. Het wordt denk ik tijd om te slapen. Sleep well en till next time.

Dag 9 tm 13: Yellowstone, maar helaas No service at all

We zijn een paar dagen compleet onbereikbaar geweest. Heel fijn dat snoerloze gedoe en niet bereikbaar zijn, maar ik mis dus compleet dat Aukje geteisterd wordt door aardbevingen etc. Daarnaast zou mijn credit card het niet meer doen en wilde iemand ons hopeloos bereiken maar dat lukte niet.

    Soms is dat onbereikbaar zijn dus niet handig. Er is bij ons dus niets aan de hand..... nou ja we hebben oogcontact gehad met een buffel en we zien andere spannende dingen maar voor de rest valt het nogal mee.    

    Jackson aan de onderkant van Grand Teton blijkt een verrassend gezellig plaatsje te zijn. Lekker eten, veel muziek. Ik koop nog een oplader voor mijn camera. De andere lijkt het begeven te hebben. We gaan nog even naar een supermarkt, we tanken nog even en gaan weer op weg.     

    Via een boottour gaan we naar de overkant van JennyLake. Daar zie ik voor het eerst een beer als ik gezellig aan het hiken ben met de familie English. Ze wonen in Chicago en hebben een zomerhuisje in Jackson.    

    Een hele leuke dag. Aan het einde van de dag zijn we weer in Yellowstone. In de Old Faithfull inn. Hartstikke centraal. We hebben hier geen ontbijt dus dat doen we zelf. Lekker broodje, yoghurt wat kersen en koffie.    

Na een hele dag Yellowstone hebben we veel geisers gezien, hier en daar een buffel en welgeteld 1 Moose. We gaan voor iets meer. De volgende dag is het erg donker en regent het even heel erg een paar uur. Dan klaart het weer op, maar het blijft zo’n 14/15 graden. Niet echt zomers.    

    Het diner in de Inn is ook geen culinair hoogstandje. Het is te eten maar niet super. Ik heb een erg pittige elk bratwurst met jalapeno. Whahaha als ik mams dit laat proeven staat ze bijna in brand. Ik weet het heel flauw maar dit was even te leuk. En er is een filmpje van.    

    De dag erna is het weer zomers en rijden we door naar West Yellowstone. Rond 16.00 uur zijn we in het hotel. Vlak voordat we het park uitrijden hebben we nog een buffel gezien.    

    Morgen gaan we de bovenste loop van het park doen en we hopen op vele leuke dingen.    

    Greetz us

Upper Yellowstone    

Vanuit The Old Faithfull Inn hebben we twee dagen de onderste Loop van Yellowstone gedaan.    
    Daarna zijn we vanuit West Yellowstone de bovenste loop gaan doen.    
    We zouden graag nog wat meer willige willen zien, maar we genieten erg van de mooie natuur. 1 van de dingen die we zelf regelen is het ontbijt. Dat kan wel hier maar we hebben nog wat lekker brood en croissantjes. Ook goed voor onderweg.    

    We willen graag naar Mammoth Hot Springs. Eenmaal daar aangekomen is het echt te druk. Nergens bijna een parkeerplek te vinden. Dus ik drop mams voor een eettentje en ik zoek wel ergens een plekje. Eindelijk is er wat vrij en loop ik wel naar mams.    

    We halen even wat te eten. Ik ga voor twee kindermenuutjes. Ach in ons hoofd zijn we nog kind toch en de porties zijn ons groot genoeg. Daarna gaan we nog even naar de Hot Springs. Nog wat bezienswaardigheden aangedaan en dan weer richting west Yellowstone. Ook een kilometer of 25 voordat we het park uitgaan zien we een file. Het mag nou wel eens iets opleveren. Op de heenweg een megalange file en waarom weten we nog steeds niet.    

    Ja hoor gelukkig is het wild nog niet verdwenen als wij zover zijn. Een groep Moose staat aan de overkant van de rivier. We stoppen ook net als 100 anderen. Ik kan een paar hele mooie foto's maken gelukkig. Heel blij😎. Dat maakt het toch niet ietsje mooier.    
    Aangezien we onderweg al wat gegeten hebben, pakken we een paar applesnackjes. Bij de supermarkt nog een paar yoghurtjes gehaald om mijn medicijnen mee weg te krijgen.    
    We maken het niet te laat, want morgen volgt een lange weg van 725 km naar Spokane Valley.    

    8 aug.

    The road was long........heel long.    

    Vooral dat. We gaan op tijd weg. Ze hebben in dit hotel, maar ook het vorige van dat heerlijke water. Infusions met aardbei of komkommer en limoen. Jammie kan er geen genoeg van krijgen. Ik vul mijn flesje voor onderweg.    
    Het is eerst een lange kale weg. We moeten wel tanken en we rusten op twee rest areas. Maar het is wel iets saai. Mams de iPad op schoot dus we hoeven niet steeds cd te wisselen. Dat maakt het wel erg prettig een goed muziekje erbij.    

    Het tweede gedeelte is vooral bochtig. Er lijkt geen einde aan te komen. Ik heb de auto op cruise controle maar toch stap ik op de rem als er politie staat. Best raar die gewoonte want ik heb em net even onder de maximale snelheid.    
    Wel even bijzonder...... we gaan van Mountain Time naar de Pacific Time. Dat scheelde ons een uur!    

    Dus daarom komen we kwart over vijf aan in Spokane Valley. We hoopten al redelijk op tijd te zijn, maar nu hebben we nog tijd om ons Japanse restaurant op te zoeken. Vorige keer super leuk. Ik had echter gezien dat het afgebrand is een aantal maanden geleden, maar een van de eigenaren is met iemand anders een nieuw restaurant begonnen.     

    Dus op naar Kobe. Daar eten we heerlijk gebakken rijst, shrimpies en filet mignon en niet te vergeten groente..... dit was wel erg lekker hoor. De show erom heen is leuk en onze tafelgenoten aan de kant van moeders zijn best gezellig. Het is iemand die veel gereisd heeft omdat zijn vader in het leger zat. Moeder was Duits ( Berlijn) dus kan mams vrolijk Duits babbelen.    

    Met onze buikjes rond maar niet té gek gaan we terug naar het hotel. Prachtig hotel. Net gerenoveerd. Bijna alle Hampton inns waar we zitten zijn volgeboekt. Best blij dat ik op tijd was. Ik spring nog even in de whirlpool en dan lekker slapen. Dat gaat wel lukken denk ik.    

    Morgen nog een paar uurtjes en dan zijn we in Leavenworth. Een eigenlijke must see voor mams aangezien het een dorp is dat compleet nagebouwd is in Beierse stijl. Drie keer raden wie daar gek op is...... juist. Dus daar verblijven we twee nachten.    

    Aug wiedersehen.. euh nou ja we gaan het zien. Toedeloet.

Hilarisch Beieren

Het voelde best lang, maar vanaf Spokane zou het een paar uurtjes rijden zijn naar Leavenworth. Hier hebben ze Beieren in het klein nagebouwd. Hilarisch ook. Het is echt bloedheet. Graadje of 35. We zitten in een vrij nieuw Hampton inn. Ook in de stijl van natuurlijk.    
    We eten daarom vanavond Schnitzel en Sauerkraut. Mams probeert nog of er een paar mensen Duits spreken, maar helaas ze spreken toch echt Amerikaans. In het hotel hebben ze behalve een zwembad en indoor jacuzzi ook een buiten jacuzzi. Wat geweldig. Daar maar even in om af te koelen. Binnen prikte het door de chloor ook te erg.    

    De volgende dag starten we rustig op en zijn we rond elf uur in het dorp. Het is echter zo warm. We hebben het na een paar uur en een ijsje wel gehad. Mams kan haar kleding er ook niet vinden en in the Chrismas shoppe slagen we ook niet. We besluiten terug te gaan naar het hotel en houden daar siësta. Rond 18.00 uur gaan we richting het Bärenhaus en mams gaat voor de bratwurst en ik voor de cordon bleu. De porties zijn mega dus dit kunnen we niet op. Als het maar lekker was, zegt Natascha. Onze hele lieve serveerster. Ze vertrouwt ons toe dat de AppleCake wel erg is. Dat proberen we. Heerlijk, inderdaad. Vermoeid maar voldaan gaan we terug naar het hotel.    

    Op zaterdag rijden we naar Tulalip naar de Seattle premium outlets. We arriveren daar rond half 2. Wat is het hier druk, jongens allemachtig. Het begint zelfs even te regenen. Nadat we de Tommy Hilfiger zo’n beetje geplunderd hebben gaan we even voor een break. Koffie met pizza. Hier kan alles. Die foodcourt ook hilarisch en druk druk, oh oh. Maak me gek.    

Daarna shop ik nog wat verder terwijl mams lekker puzzelt. Als we uitgeschopt zijn, is het inmiddels half zeven.    
    We komen na 13 km aan in een verlaten Everett. Een heel saai stukje vlak voor Seattle. De parkeergarage is redelijk vol. De invalideplaatsen allemaal bezet, maar er is nog een plekje vrij voor de diamond member en dat ben ik ook dus drukken we daar de auto neer. Te grappig het zwembad ligt vol met minimaal 50 mensen. Een echtpaar bij mij in de lift grapt dat het water nu minimaal 10 graden warmer is met al die kleine kinderen die er nu in zwemmen. Saillant detail..... de volgende dag was het zwembad twee uur dicht voor schoonmaak hahahaha. Breakfast is op de zesde verdieping en waar slapen wij.... op de zesde verdieping. Niet dat we daar last van hebben want we slapen als een blok. Maar het is weer eens wat anders. Vooral druk. We horen bijna dagelijks dat de hotels waar we zitten volledig sold out zijn.    

    Dat gebeurde eerder minder vaak. Morgen vroeg op want we gaan richting Port Angels en dan met ferry naar Victoria en verlaten we dus de USA. Helaas breken dan onze laatste dagen aan, maar wel hele leuke hopen we.    

    De groetjes met handjes en voetjes, ons

 

De laatste dag/Bijna drie dagen Victoria

Vanuit Leavenworth reden we naar Tulalip een klein plaatsje boven Seattle want er moet nog even geshopt worden. We plunderen de Tommy winkel en zelfs mams vindt er wat leuks. Dan begint het te spoelen. Wat een weer. Gelukkig duurt het niet heel lang. We nemen even koffie van de Starbucks en een pizzapunt. Mmm lekker hoor. Daarna ga ik nog even verder en gaat mams op haar gemakje in een lekkere stoel puzzels maken.    
    We hebben een hotel in Everett 15 km richting Seattle zodat we al mooi op weg zijn voor morgen . Het is er doodstil in de straat, maar de parkeergarage is vol en in het zwembad liggen veel mensen en kinderen.    

We gaan op weg naar Port Angeles. Hard rijden deden we al niet, maar het gaat niet erg vlotjes.    
    We rijden door, wat het lijkt, een niet heel welvarend gebied. Kijk wat een kleine kerk, roept mams of misschien is het ook wel een toilet. Verschilletje, maar wel hilarisch. De toon is gezet. We staan met enige regelmaat in de file en verschijnen rond de klok van twee uur in de middag dan toch in Port Angeles. De ferry naar Victoria vertrekt hier. Die van half 12 gingen we toch niet halen dus gaan we met die van kwart voor vijf. We hebben nog even dus.... ik loop even in dit dorpje rond maar alles is dicht want het is zondag. Geen moer aan. Bij de plaatselijke Dairy Queen dan maar een hapje eten halen. Ze zijn daar slow, heel slow en het is nog eens niet lekker.    

    Tja naar de auto dan maar. Even slapen nog en dan mogen we. De boot op. We hebben hier natuurlijk ook de grensovergang naar Canada dus dat gaat even tijd kosten. We hebben nogal een rough sea. Dus we zijn blij dat we na 45 minuten weer naar de auto kunnen. We hebben ons wel eens beter gevoeld.     
    Als we de boot afrijden belanden we weer in eenzijdig. We mogen niet kiezen, want ik heb gelezen dat de linker rijen altijd sneller gaan omdat de meeste mensen van nature ( ook ik) rechter rijen kiezen. We staan dus in de tweede rechterrijbaan. Lang duurt inmiddels heel lang. Als we eindelijk aan de beurt zijn, gaat het heel vlot. Aardige dame, geen gedoe en hatseflats er door heen. Het hotel is erg dichtbij. Das ook mooi. We kiezen ervoor om naar de Ierse pub te gaan die bij het hotel zit. Het eten was te doen, maar niet super. Doen we niet weer.    

    We hebben een hele mooie suite met upgrade gekregen. Prachtig uitzicht en balkon jeeeej.    

    We besluiten toch niet te gaan whalewatchen en voor morgen hebben we de high tea in The Empress. Fairmont hotel. Verzoekje van mams. Ze wilde al de vorige keer, maar toen was alles. Ok. We gingen voor de herkansing en ik kon online al van te voren boeken.    
    We hebben dus een extra dagje. Dat wordt wat souvenirs shoppen en terrasje zitten. Heerlijk. Ook daar is vakantie voor bedoeld.    

    De volgende dag starten we rustig op en gaan we dus een high tea doen. Heel gezellig, maar vooral een chique omgeving. Pianomuziek. Er zit ook daadwerkelijk een dame te spelen. Het is een vaste prijs met vast menu en je krijgt een tray met allerlei lekkernijen. Mams heeft een lavendelthee uitgekozen en ik een cool bloomie pineapple hint thee. Heerlijke thee van allebei. Deze mochten we kiezen uit een soort theedoos. De prijs valt door de grote aantallen erg mee. Dat is mooi meegenomen, maar het gaat vooral om de beleving. Geweldig. De teatimer die we gebruiken kopen we dan ook als souvenir. Hele leuke middag.    

    Mams gaat even aan de kade zitten en ik ga. Of even aan de wandel. Daarna terug naar het hotel. We vertrekken de volgende ochtend rond kwart over 10. Alles zit weer in de auto en we maken wat spullen op uit de koelbox en tas.    
    Op naar de volgende boot. Swartz Bay naar Tsawassen is onze route vandaag. Keurig op tijd zijn we er en ik heb besproken voor de boot van 13.00 uur. We zijn er om kwart voor elf. De boot van 11 gaan we niet meer mee. We zien wel maar liefst ruim 211 auto’s die boot op gaan. Allemachtig.    

    We morgen zowaar met de boot van 12 uur mee. De overtocht duurt anderhalf uur en mams kan met de lift. Op de heenweg de trap op. Niet goed voor de knie en ook niet voor de snelheid. Maar er is ook een lift. Hoera.    
    Eerder dan verwacht zetten we dus voet aan wal in Tsawassen. Op weg naar het hotel zien we even buiten Tsawassen een outlet...... nou ja wat leuk, wat een blijde verrassing. Hup eraf en erheen😎. We slagen. Of voor een kleinigheid. Rond zessen zijn we in het hotel. Ik ga nog even naar de whirlpool. Niks aan. Hij is niet erg heet en er is geen mens. Beetje zaken hotel aan een autoboulevard. We gaan eten in Olive Graden. Dat is wel erg geslaagd. Jammie eten en serveerster Carly maakt het helemaal leuk. Extra saus, extra breadsticks. Refill. Voor uw soep mevrouw? Ja,zegt mams in de veronderstelling dat ze ja zegt op: is de soep lekker?.... pas op waar je ja op zegt? Whahahaha.    

    Dan begint de ellende die inpakken heet. Alle banden erom heen en koeltassen er weer bij in. Je vraagt je af hoe het op de heenweg erin zat hahahaha. Maar alles is gelukt en het gewicht valt reuze mee. Dat biedt perspectief voor de volgende keer......... want die komt er.    

    We checken uit noon in dit Hampton inn in Surrey/langley. Het rijden naar de luchthaven is een half uurtje en na het inleveren van de auto hoeven we alleen maar de straat over te steken en dan zijn we er al.    

    Mams wordt aan een uitgebreide security check onderworpen en ik roetsch er weer doorheen. Alleen mijn cd mapje roept vragen op. Gebruiken mensen die nog steeds? Whahahaha je moet eens weten.    

    We zitten nu in de lounge waar we met veel moeite gekomen zijn. KLM heeft geen eigen karretjes dus moeten we een andere airline vragen of die bij de gratie Gods haar naar de lounge willen brengen.    

    We hebben betere lounges gehad, maar we gaan niet zeuren. De gate is er tegenover. Dan zit het er weer op. We gaan goed nadenken over waar we dan naar toe willen.    

 We hebben een beetje de deadly summer kunnen ontwijken. Bosbranden, overstromingen, dorheid etc..... stof tot nadenken dus.    

    Bedankt voor het meelezen en de reacties. We hebben het geweldig gehad.    
    See you next time.    

    Wietske en Tine